خارکش پیر

                                            بسمه تعالی

خارکش پیری با  دلق درشت                               پشته خاری همی برد به پشت

لنگ لنگان قدمی بر می داشت                             هر قدم دانه ی شکری می کاشت

کای فرازنده ی این چرخ بلند                               وی نوازنده ی دل های نژند

 کنم از جیب نظر تا دامن                                    چه عزیزی که نکردی با من

در دولت به رخم بگشادی                                   تاج عزت به سرم بنهادی

حد من نیست ثنایت گفتن                                     گوهر شکر عطایت سفتن

نوجوانی به جوانی مغرور                                  رخش پندار همی راند از دور

آمد آن شکرگذاریش به گوش                               گفت کای پیر خرف گشته خموش

خار بر پشت زنی زینسان گام                            دولتت چیست؟عزیزیت کدام؟

عزت از خواری نشناخته ای                              عمر در خارکشی باخته ای

پیر گفتا عزت زین به                                       که نیم بر در تو بالین نه

کای فلان چاشت بده یا شامم                              نان و آبی که خورم و آشامم

شکر گویم که مرا خوار نکرد                            به خسی چون تو گرفتار نکرد

داد با این همه افتادگیم                                      عز آزادی و آزادگیم

                                                                                               حکیم سنایی غزنوی

زندگی ما چقدر علوی است؟

شیعه کسی است که زندگی خود را بر اساس مدل و الگوی امام علی تعریف کند.یعنی جوری زندگی کند که حضور مولا را در لحظه؛ لحظه زندگی و ذره؛ ذره کردارش مشاهده کند. آنکه در همه عمرش « علی » حضور نداشته است شیعه نیست؛ بدون تردید حتی اگر همه شناسنامه های دنیا او را شیعه معرفی کنند و نامش را هم علی بنویسند؛نه؛شیعه نه به« نام » که به« نشان » است و هر کس به اندازه ای شیعه است که نشانه های حضور امام علی را در زندگی خود حس کند و حتی به تماشا بگذارد. این غبار زدایی از رخ آینه و کنار زدن « ابر » از برابر « خورشید » است. باید به این یقین رسید که شیعه؛همواره و در مقابل هر مسئله ای قبل از هر اقدامی باید بر اساس آموزه های علوی بسنجد که اگر« مولا» خود در صحنه حاضر بود؛چه میکرد وخود هم همان کار را انجام دهد. شیعگی تنها به « طول » نماز و« عرض » روزه نیست؛شاید یکی از دلایلی که بعضی از ما «راه» را گم می کنیم همین باشد که از نماز و روزه به پوسته آن قناعت میکنیم واز « عجب » به « غرور» می رسیم و روزگارمان این میشود که هست اما علوی نیست. شاید یکی از دلایل این باشد که ما« پوسته » فروع دین را بر« لب اللباب » اصول دین ترجیح داده ایم تا به اینجا که هستیم رسیدیم. براستی فهم ما از« توحید » از « نبوت » از «عدالت » از« امامت » و از «معاد» چقدر با آنچه مولا می گوید مطابقت دارد؟ آیا ما براستی موحد هستیم؟اگر هستیم چرا به هر خس و خاشاکی دخیل می بندیم؟اگر نبوت را باور داریم چرا  زندگی خود را بر اساس « هندسه نبوی » بنا نمی کنیم؟هیچ فکر کرده ایم که چرا معماری ذهن و فکر ما چندان تناسبی با « مدینه النبی » ندارد؟ یا اینکه چقدر کنش و روشمان بر اساس محور« امامت » است ؟ آیا این زندگی ها ؛ این کاشت ها ؛ این داشت ها برای برداشت در روز معاد هست یا نه؟

 یاعلی

بی عنوان

یک روز شروع خواهم کرد اما نمی دانم کی و چگونه

 یاعلی